Binod Yadav

१. प्रस्तावना: २० को दशक - जीवन निर्माणको 'सिमेन्ट' २० देखि ३० वर्ष बीचको समय तपाइँको जीवनको सबैभन्दा 'डिफाइनिङ एज' (Defining Age) हो। यसलाई जीवनरुपी घर बनाउने 'सिमेन्ट' मान्नुहोस्; यदि यो उमेरमा तपाइँको जग काँचो रह्यो भने, बाँकी जीवनको संरचना जतिसुकै भव्य बनाउन खोजे पनि त्यो ढल्ने निश्चित छ। यो उमेर स्कुल-कलेजको सुरक्षित घेराबाट निस्किएर 'जिन्दगीको वास्तविक ग्राइन्ड' (Life's Grind) मा होमिने समय हो। यहाँ गरिएका साना लाग्ने निर्णयहरूले तपाइँको सफलताको उचाइ र बाँकी जीवनको दिशा तय गर्छन्। यदि तपाइँ यो समयलाई खेलठट्टामा बिताउँदै हुनुहुन्छ भने, तपाइँ केवल आफ्नो उमेर मात्र होइन, आफ्नो भविष्य नै दफन गर्दै हुनुहुन्छ। २. सही सहरको छनोट: सानो पोखरीको माछा कि समुद्रको शार्क? तपाइँ कुन ठाउँमा बस्नुहुन्छ र कस्तो वातावरणमा हुर्कनुहुन्छ भन्ने कुराले तपाइँको 'भ्यालु' निर्धारण गर्छ। "एउटा शक्तिशाली शार्कलाई यदि सानो सिसाको जारमा राखियो भने त्यो जतिसुकै बलियो भए पनि ६ इन्चभन्दा बढी बढ्न सक्दैन। तर, त्यही शार्कलाई समुद्रमा छोडियो भने त्यो विशाल बन्न सक्छ।...

संसारमा एउटै शैक्षिक योग्यता, समान वातावरण र उस्तै मिहिनेत गर्ने दुई व्यक्तिमध्ये एकजना आर्थिक शिखरमा पुग्छ भने अर्को सधैँ अभावमै संघर्ष गरिरहेको हुन्छ। यो भिन्नता केवल भाग्य वा अवसरको मात्र होइन, यो उनीहरूको 'आर्थिक मनोविज्ञान' (Financial Psychology) को उपज हो। धेरैले धन कमाउन केवल बाह्य सीप र खल्तीको आकारमा ध्यान दिन्छन्, तर वास्तवमा समृद्धिको वास्तविक जग हाम्रो 'मन' हो। जबसम्म हाम्रो मानसिक स्वास्थ्य र वित्तीय चेतनाबीच सन्तुलन कायम हुँदैन, तबसम्म दिगो आर्थिक प्रगति असम्भव छ। एउटा स्वस्थ, सन्तुलित र समृद्ध मनले कसरी धन आर्जनमा निर्णायक भूमिका खेल्छ भन्ने बारे १० गोप्य सुत्रहरू तल विश्लेषण गरिएको छ। १. सकारात्मक सोच र अवसरको संज्ञानात्मक पहिचान हाम्रो मस्तिष्कले त्यही कुरा मात्र देख्छ, जसको लागि हामीले यसलाई प्रशिक्षित गरेका हुन्छौँ। जब मनमा सकारात्मक सोचको विकास हुन्छ, तब यसले प्रतिकूल परिस्थितिमा पनि सम्भावनाका ढोकाहरू पहिचान गर्न थाल्छ। नकारात्मकताले हाम्रो 'संज्ञानात्मक क्षमता' (Cognitive Bandwidth) लाई संकुचित गरिदिन्छ, जसका कारण हाम्रै अगाडि रहेका अवसरहरू...

 हाल भन्सार प्रशासनमा गरिएको कडाइका कारण उपभोग्य सामग्रीहरूको मूल्य आकाशिएको छ। देशको आर्थिक समुन्नतिका लागि आयातमा कडाइ गर्ने नीति स्वागतयोग्य भए तापनि यसले एउटा गम्भीर प्रश्न उब्जाएको छ: कृषिप्रधान भनिएको देशमा सामान्य खाद्यान्नका लागि पनि हामी किन छिमेकीको भर पर्नुपर्ने? धेरैलाई लाग्न सक्छ कि हाम्रो समस्या केवल मल र बीउको अभाव हो। तर एक आर्थिक स्तम्भकार र नीति विश्लेषकको नजरमा, हाम्रो वास्तविक समस्या 'नीतिगत विचलन' (Policy Sabotage) मा छ। विगतका मन्त्रीहरूले विश्व व्यापार संगठन (WTO) को सदस्य भएकाले आयात रोक्न नसकिने तर्क दिँदै पन्छिने गरेका छन्, तर त्यो पूर्ण सत्य होइन। हामीले सोचेको समाधानको बाटो नै गलत छ। नेपाली कृषिलाई पुनर्जीवन दिन अब परम्परागत ढर्रा होइन, यी ५ वटा नीतिगत 'पिभोट' अनिवार्य भइसकेका छन्। १. WTO र गुणस्तरको हतियार: आयात प्रतिस्थापनको असली सूत्र विश्व व्यापार संगठन (WTO) का १९३ सदस्य राष्ट्रहरू छन्, तर कसैले पनि आफ्ना किसानलाई सिध्याएर विदेशी सामान भित्र्याउँदैनन्। विकसित देशहरूले आयातित वस्तुमा यति कडा गुणस्तर मापदण्ड (Quality Standards) तोकेका हुन्...

कहिलेकाहीँ एउटा सानो तस्विर वा केही हरफ शब्दहरूले हाम्रो आत्माको त्यो ढोका ढकढक्याउँछन्, जुन हामीले वर्षौंदेखि बन्द गरेर राखेका थियौँ।  १. विसर्जनको सौन्दर्य: "जसले बिर्सिए, उनीहरूलाई जान देऊ" हामी अक्सर ती मानिसहरूलाई समातेर बसिरहेका हुन्छौँ, जसले हाम्रो अस्तित्वलाई कहिल्यै प्रेम गरेनन्। बुद्ध भन्नुहुन्छ— जसरी एउटा सुकेको पात रुखबाट झरेपछि फेरि जोडिन खोज्दैन, त्यसरी नै जसको यात्रा तिमीसँग सकियो, उसलाई सप्रेम बिदा गर। कसैको जीवनमा आफ्नो उपस्थितिको लागि भिक्षा माग्नु आत्म-सम्मानको अपमान हो। 'अनासक्ति' नै त्यो मलम हो, जसले तिम्रो रित्तो हृदयलाई पूर्णता दिन्छ। २. घाउको पवित्रता: "दुख्न देऊ, तब मात्र निको हुनेछ" हामी दुःखबाट भाग्न खोज्छौँ, तर दुःख त गुरु हो। बुद्धको पहिलो सत्यले भन्छ— 'दुःख छ'। त्यसैले जब मन रुन्छ, उसलाई रुन देऊ। त्यो पीडालाई महसुस गर, किनभने निको हुने बाटो त्यहीँबाट सुरु हुन्छ। जसरी आगोमा नतली सुन शुद्ध हुँदैन, त्यसरी नै पीडाको रापमा नजली आत्मा कुन्दन बन्दैन। "Let it heal" भन्नुको अर्थ हो—आफैलाई समय देऊ, तिमी मेसिन होइनौ, ति...

नेपालमा धेरै युवाहरू ठूलो व्यवसाय सुरु गर्न ठूलै लगानी चाहिन्छ भन्ने सोच्छन्। तर, आज हामीले देख्ने अर्बौंका साम्राज्य खडा गर्ने यी व्यक्तिहरूको कथा अलि फरक छ। उनीहरूले कुनै महलबाट होइन, 'शून्य' बाट आफ्नो यात्रा सुरु गरेका थिए। यहाँ उनीहरूको सफलताका केही मुख्य आधारहरू र नेपालका लागि उनीहरूको योगदानबारे चर्चा गरिएको छ: १. सानो सुरुवात, ठूलो सोच (Starting Small) यी सबै सफल व्यक्तिहरूको एउटै साझा कुरा छ—उनीहरूले सानो कामबाट सुरुवात गरे। मीन बहादुर गुरुङ : कुनै समय बैंकको जागीरे रहनुभएका उहाँले सन् १९८४ मा जम्मा १२० वर्गफिटको सानो सटरबाट भाटभटेनी सुरु गर्नुभएको थियो। आज यो नेपालकै सबैभन्दा ठूलो रिटेल चेन हो। ढकाल दाजुभाइ (चन्द्र र हेमराज) : बागलुङको एउटा सामान्य परिवारमा जन्मिनुभएका उहाँहरूले एउटा सानो कोल्ड स्टोर (चिसो पसल) बाट व्यवसाय सुरु गर्नुभएको थियो। पछि रेमिट्यान्सको आवश्यकता देखेर IME को जग बसाल्नुभयो। पाठ : लगानी छैन भनेर नबस्नुहोस्। जे छ, त्यसैबाट सुरु गर्नुहोस् र बिस्तारै त्यसलाई बढाउँदै लैजानुहोस्। २. समस्या समाधान नै व्यवसाय हो (Solving a Problem) सफल उद्यमीले पैसा ...

नेपालमा हालैका वर्षहरूमा एउटा बहस निकै तातेको छ— "के स्थानीय तहको निर्वाचन गैरदलीय हुनुपर्छ?" कान्तिपुर दैनिकमा प्रकाशित रमेश अधिकारीको लेखले पनि यसै विषयलाई जोड दिएको छ। निर्वाचनका बेला गाउँ-गाउँमा देखिने चरम राजनीतिक ध्रुवीकरण र त्यसले सामाजिक सद्भावमा पारेको खललले यो बहसलाई अझ सान्दर्भिक बनाएको छ। नेपालको वर्तमान अवस्था: 'दलतन्त्र' को छायामा स्थानीय सरकार नेपालको संविधानले स्थानीय तहलाई "दैलोको सरकार" मानेको छ। तर, व्यवहारमा यी सरकारहरू दलीय ह्वीप र राजनीतिक स्वार्थको बन्धक बनेका देखिन्छन्। अधिकारीले आफ्नो लेखमा उल्लेख गरेझैं, स्थानीय विकासमा दलभन्दा माथि उठेर "नागरिकतन्त्र" स्थापना गर्नु आजको आवश्यकता हो। दलीय प्रतिस्पर्धाले टोल-टोलमा निम्त्याएको विभाजनले विकासका एजेन्डाहरूलाई ओझेलमा पारेको छ। सिंगापुरको अनुभव: दलीय राजनीति र व्यावसायिक प्रशासनको सन्तुलन स्थानीय प्रशासनको कुरा गर्दा हामी सिंगापुरको प्रणालीलाई सन्दर्भको रूपमा लिन सक्छौं। सिंगापुरको सफलताको एउटा मुख्य कडी भनेको 'प्रशासनिक कुशलता' र 'राजनीतिक हस्तक्षेपको कमी' हो...